جنگ و شکرگزاری – جنگ روی صخره ها


یادداشت سردبیر: این مقاله سالانه روز شکرگزاری ما است که در ابتدا در سال 2013 منتشر شد.

روز شکرگزاری از War on the Rocks مبارک! امروز همه چیز در مورد سنت است: بوقلمون و چاشنی. خانواده، دوستان و فوتبال از اوایل کودکی، همه ما داستان منشأ روز شکرگزاری را می آموزیم که به طور افسانه ای در جشن آن بسیار مهم است. زائران در مستعمره پلیموث برداشت موفقی را با جشنی رقم زدند که بومیان آمریکایی را که پس از زمستان سخت قبلی کمک های بسیار مورد نیاز خود را قرض داده بودند دعوت کردند. سوابق جشن‌ها و بحث‌های برداشت محصول قبلی (اگر علاقه‌مند هستید و ساعت‌ها برای کشتن دارید، «منشأ شکرگزاری» را گوگل کنید) در مورد منشأ واقعی چیزی که به روز شکرگزاری ما تبدیل می‌شود، جای تعجب نیست که تاریخ چندین قرن آن را تبدیل به روز شکرگزاری کند. تعطیلات غرق در سنت یکنواخت در سراسر آمریکا.

اما چگونه شکرگزاری تبدیل به شکرگزاری شد؟ اولین به رسمیت شناختن یک جشن ملی جشن شکرگزاری در اعلامیه ای توسط دومین کنگره قاره ای در سال 1777، یک سال پس از امضای اعلامیه استقلال صورت گرفت. این در حالی رخ داد که آینده کشور جوان ما کاملاً مشخص نبود و در واقع از یک مکان ملاقات موقت صادر شد زیرا پایتخت ملی فیلادلفیا در آن زمان توسط نیروهای بریتانیا اشغال شده بود. این زبان با مضمون اصلی قدردانی از موفقیت های نیروهای آمریکایی، شکر خدا، مشخص شد.

به ویژه از این جهت که او به اندازه ای بسیار خشنود بوده است که وسایل مورد استفاده برای پشتیبانی از نیروهای ما را رونق بخشد، و تاجگذاری سلاح های ما را با بیشترین موفقیت نشان دهد.

این سند همچنین دعاهایی را برای موفقیت بیشتر در میدان جنگ صادر کرد:

برای الهام بخشیدن به فرماندهان خود، هم در خشکی و هم در دریا، و همه زیر دستانشان، با آن حکمت و صلابتی که ممکن است آنها را ابزار مناسبی قرار دهد، تحت مشیت خداوند متعال، تا برای این ایالات متحده، بزرگترین نعمت بشری، استقلال را تضمین کنند. و صلح.

اعلامیه های مشابه به طور متناوب برای چند سال دنبال شد، اما برای مدتی ناپدید شد تا اینکه جیمز مدیسون این سنت را در سال 1814 بازگرداند تا از ثروت آمریکا در “زمان فاجعه و جنگ عمومی” دیگر، این بار در جنگ 1812 (بسیار جدی) تشکر کند. که اعلامیه قبلی فوری از شهروندان خواسته بود در برابر تهاجم بریتانیا به واشنگتن دفاع کنند). مانند اعلامیه کنگره قاره ای در چهار دهه قبل، مدیسون نیز از

عنایات برجسته ای که به مردم آمریکا اعطا شد … در پیروزی هایی که به شدت به دفاع و حفاظت از کشور ما کمک کرده است،

و درخواست کرد

خرد به [the nation’s] اقدامات و موفقیت برای بازوهای آن در حفظ حقوق خود و در غلبه بر تمام نقشه ها و تلاش های خصمانه علیه آن.

اما روز شکرگزاری تا سال 1863، زمانی که آبراهام لینکلن اعلامیه خود را صادر کرد، به یک جشن ملی سالانه تبدیل نشد. مانند پیشینیان خود، این نیز در چارچوب معاصر درگیری نوشته شده بود که حیات ایالات متحده را به عنوان یک ملت مستقل و متحد، «در بحبوحه یک جنگ داخلی با عظمت و شدت بی‌نظیر» تهدید می‌کرد.

بنابراین، امروز، در حالی که ما از سنت های شکرگزاری خود لذت می بریم، باید به راه هایی توجه کنیم که جنگ هایی که انجام داده ایم، نه تنها از نظر سیاسی، بلکه از نظر فرهنگی و همچنین به عنوان یک جامعه، ملت ما را شکل داده است. ما شکرگزاری را جشن نمی گیریم، بلکه شکرگزاری را جشن می گیریم. ما به عنوان یک ملت، سالانه آن را جشن می‌گیریم، سنت وحدت‌بخشی که اگر تجربیات مشترک ما از درگیری‌هایی که تاریخ ما را تعریف می‌کنند نبود، به این شکل وجود نداشت. به این ترتیب، شاید هیچ روز بهتری برای تأمل در مورد تأثیر بسیار مهم جنگ های کشورمان – گذشته، حال و آینده وجود نداشته باشد.

متن کامل اعلامیه 1863 لینکلن در زیر آمده است.

توسط رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا

یک اعلامیه

سالی که رو به پایان است، سرشار از برکت کشتزارهای پربار و آسمان‌های پربار بوده است. به این موهبت‌ها که پیوسته از آن‌ها لذت می‌بریم که مستعد فراموش کردن منبعی از آن هستیم، چیزهای دیگری اضافه شده‌اند که ماهیت آن‌قدر خارق‌العاده هستند که نمی‌توانند نفوذ کنند و حتی قلبی را که معمولاً به آن احساس نمی‌شود، نرم کنند. مشیت همیشه مراقب خداوند متعال.

در بحبوحه یک جنگ داخلی با عظمت و شدت بی‌نظیر، که گاه به نظر می‌رسید کشورهای خارجی دعوت و تحریک تجاوزات خود را برانگیخته‌اند، صلح با همه ملت‌ها حفظ شده، نظم حفظ شده، قوانین رعایت شده و رعایت شده است. هماهنگی در همه جا حاکم بوده است، به جز در صحنه درگیری نظامی، در حالی که این تئاتر به شدت توسط ارتش ها و نیروی دریایی در حال پیشروی اتحادیه منقبض شده است.

انحراف ضروری ثروت و قدرت از زمینه های صنعت صلح آمیز به دفاع ملی، گاوآهن، شاتل یا کشتی را متوقف نکرده است. تبر مرزهای سکونتگاه‌های ما را بزرگ‌تر کرده است و معادن، آهن و زغال سنگ و فلزات گرانبها، حتی بیشتر از قبل بازدهی داشته‌اند. با وجود اتلافاتی که در اردوگاه، محاصره و میدان نبرد انجام شده است، جمعیت پیوسته افزایش یافته است و کشوری که از آگاهی از قدرت و نشاط فزاینده خوشحال است، اجازه دارد انتظار ادامه سالها با افزایش گسترده آزادی را داشته باشد.

هیچ مشورت انسانی اندیشیده و هیچ دست فانی این چیزهای بزرگ را انجام نداده است. آنها هدایای بخشنده خدای متعال هستند که در حالی که با خشم به خاطر گناهان ما با ما برخورد می کند، اما رحمت را به یاد آورده است.

به نظر من مناسب و مناسب به نظر می رسد که آنها باید به طور رسمی، با احترام و سپاسگزاری، مانند یک قلب و یک صدا، توسط کل مردم آمریکا مورد تایید قرار گیرند. بنابراین من از همشهریان خود در هر نقطه از ایالات متحده و همچنین کسانی که در دریا هستند و کسانی که در سرزمین های خارجی اقامت دارند دعوت می کنم تا آخرین پنجشنبه نوامبر آینده را به عنوان روز شکرگزاری و ستایش جشن بگیرند. به پدر مهربان ما که در آسمانها ساکن است. و به آنها سفارش می کنم که ضمن تقدیم انتساب های عادلانه به او برای چنین رهایی و برکات منحصر به فردی، با توبه فروتنانه برای کجروی ها و نافرمانی های ملی ما، همه بیوه ها و یتیمان را به عنایت او بسپارند. عزاداران یا گرفتاران درگیری‌های داخلی غم‌انگیز که ناگزیر درگیر آن شده‌ایم، و مشتاقانه استدعا می‌کنند که دست قادر متعال برای التیام زخم‌های ملت و بازگرداندن آن به محض سازگاری با مقاصد الهی به لذت کامل از صلح، هماهنگی، آرامش و اتحاد.

در شهادت آن، من دست خود را در دست گرفتم و باعث شدم که مهر ایالات متحده نصب شود.

در شهر واشنگتن، در روز سوم اکتبر، 1863 پس از میلاد، و هشتاد و هشتمین روز استقلال ایالات متحده انجام شد.

جان امبل مدیر تحریریه مؤسسه جنگ مدرن است.

اعتبار عکس: متیو بردی




دیدگاهتان را بنویسید